Bugün bir tarih sona erdi ve bir devir kapandı gidişinle.Artık ne kapında ses ne de telefonumda çalacak güç kaldı.Köyümün yağmuru da yağmayacak artık...

Ne kadar haklı olursan ol gidişinle yine de hep kanayacak içimde bir yerler.Kabul etmek çok zor bu gidişi.Seninle ilgili umutlarımın yok oluşunu kabul etmem çok zor...

Artık ilk durağım , ilk çaldığım kapı , merdivenlerde beni karşılayacak bir çift gülen göz olmayacaksın.Artık başkaları duracak o merdiven başında başkaları çiçek yetiştirecek. Tamamen gittiğini kabul edip anılarına veda edip sadece dua ederek gözyaşı dökmek çok ağır bu yüreğe...

Ben daha ölümünü kabullenemedim sen hatıralarını terk edip beni boynu bükük mahzun bırakıp gidiyorsun.Gitme demenin anlamı yok ki.Battı artık güneşim bir daha doğar mı sensiz o eve?

Sana ait ne varsa kaldırıldı tozlu raflara.Başka hatıralara ev sahipliği yapıyor evimiz şimdi.Söylemek ne kadar ağır geliyorsa bil ki yüreğe de...

Ne söylenir ki daha.Önce bedenen gittin.Sonra rüyalarımdan gittin.Şimdi de evinden.Anladım ki çoktan gitmişsin sen ben görememişim.Ben bilememişim.

Meğer hep bir umut taşımışım içimde daha doğrusu hep seni koklamış hep seni anmışım o evde.Bütün özlemlerim , bütün vuslatlarım sana imiş... 

Ben çok sevmişim seni , gittiğinde anlamışım.Görmüşüm ki çok geç artık.Anlamışım ki;  ilk kez ve de son kez sana geç kalmışım.Duyamamışsın sevgimi...

Belkide budur içimi böyle hasretle yakıp kavuran.Belkide budur o kapıya bu kadar çok bağlanmam.

Hiç kapanmaz sanmıştım o kapılar.Hiç aklıma gelmemişti bir gün ardına kadar kapanabileceği. Şimdi biliyorum ki geçte olsa duyuyorsun sesimi.

Ve diyorum ki;bu yazım ne ilktir sana ne de son olacaktır.Dedim ya;

Sen gittin bir devir kapandı bu şehirde ve anladım ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ne o evde ne bu şehirde...